Ημερολόγιο Φυλακής.
Όπως Ημερολόγιο Καταστρώματος.
Σαν ένα πλεούμενο που πότε αρμενίζει σε γαλήνια νερά και πότε παλεύει σε τρικυμισμένες θάλασσες
Μ’ επιβάτες που δεν ονειρεύτηκαν πότε αυτό το ταξίδι και πληρώνουν ακριβά το ναύλο του.
Κι ένα πλήρωμα που παλεύει πάνω στα κατάρτια ,κάτω στ’αμπάρια , πίσω απ’τη τιμονιέρα να κρατήσει ίσα τη ρότα σ’ένα ατέλειωτο ταξίδι χωρίς λιμάνι μα μ’ένα προορισμό.
Όταν για κάθε επιβάτη σημάνει το τέλος του ταξιδιού μια άλλη μέρα να ‘χει ανατείλει για τον καθένα .

Σ’αυτό το ημερολόγιο γράφουν όλοι.
Καπετάνιος, πλήρωμα μα κι επιβάτες.
Γράφουν τις σκέψεις τους, γράφουν τον πόνο τους ,γράφουν τις λύπες τους ,γράφουν και τις χαρές τους.
Σ’ένα ημερολόγιο που μέχρι τώρα ήταν διπλά αμπαρωμένο μ’αλυσίδες και λουκέτα,
κρυμμένο σ’ένα σκοτεινό αμπάρι.
Που δεν έπρεπε να το δεί κανείς.Ούτε ήλιος ,ούτε μάτι ανθρώπου.
Γιατί ήταν λέει γραμμένα εκεί πράγματα φοβερά ,που τρομάζουν αυτούς που τα διαβάζουν.

Μα εκείνοι που το γράφουν νομίζουν αλλιώς .
Κι αποφάσισαν να σπάσουν τα λουκέτα και να τ’ανοίξουν στο φως
Να φτάσουν μέχρι τ’αμπάρια του ήλιου οι ακτίνες και να τρέξουν στις σελίδες τα μάτια των ανθρώπων.
Για να δούν όλοι αυτό το μυστικό καράβι που πλέει πλάι στο δικό τους ταξίδι .


Με τα παραπάνω λόγια θέλουμε να γράψουμε την πρώτη σελίδα του ημερολογίου μας.
Του ημερολόγιου μιας φυλακής γυναικών .
Όχι εκείνου που γράφει η Διευθύντρια σημειώνοντας τα σημαντικά- ασήμαντα της ζωής μιας
φυλακής και κρατάει στο συρτάρι του γραφείου.
Μα εκείνου που το γράφουν όλοι.
Διευθύντρια, υπάλληλοι και κρατούμενες.
Για όσα συμβαίνουν ,για όσα σκεφτόμαστε ,για αυτά που θέλουμε για να κρατήσουμε τη ρότα.
Το διαδίκτυο δίνει την ευκαιρία.
Εδώ μπορείτε να μας γνωρίσετε.
Ένα κομμάτι της κοινωνίας μας αποκλεισμένο και παρεξηγημένο ζητάει να βγει απ’τα σκοτάδια και να πάρει την θέση του δίπλα σας.
Γιατί τα μέλη αυτής της μικρής κοινωνίας θέλουν και πρέπει να είναι δίπλα σας .
Ετσι κι αλλιώς ανάμεσα α'αυτούς τους ανθρώπους μπορεί να υπάρχει ένας φίλος ή ο γείτονάς σας.
Ανάμεσα σ'αυτούς τους ανθρώπους μπορεί να είναι η γυναίκα σας ή ακόμα και το παιδί σας.
Αντί εισαγωγής
Από την διευθύντρια

Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2011

Βουβή



Παγιδεύτηκα σε βουβές στιγμές και ανείπωτα ψιθυριστά αντίο.
Πλανεύτηκα από μια ανυπόστατη αγνότητα και τώρα κοίτωμαι κατάδικη..
Σταυρώθηκα στην χώρα του «ισως» από μια δικαιοσύνη που παραμένει ανήλικη..
Προσπάθησα να δικαιολογήσω τον τόπο που σε γέννησε ,τον τόπο που με κράταγε κοντά σου.
Αναζήτησα τις απαντήσεις, 
στον δρόμο τους όμως δεν μπορώ να πορευτώ …
Υπάρχουν?
Πληγώθηκα βαθιά κι ακόμα αιμμοραγώ.
Εσύ ταξίδεψες
μα εγώ ακόμα ταξιδεύω....

Μ.Θ.
κρατούμενη κ.κ.γ.ε.θ.

4 σχόλια:

monahikoslikos είπε...

"Είναι στιγμές που η σιωπή σε πληγώνει
είναι στιγμές που η σιωπή σε λυτρώνει..."
Μόνο μέσα μας θα βρούμε τις απαντήσεις που ψάχνουμε αρκεί να μην σκύβουμε και να κοιτάμε το αύριο στα μάτια.
Καλή κοινωνία!

ή ταν ή επί τας είπε...

Για σένα συνέχισε να πορεύεσαι...μόνο για σένα...από εκείνους δεν θα βρεις απαντήσεις...καλή κοινωνία καλή μου...εύχομαι να ελευθερωθείς αλώβητη

Ανώνυμος είπε...

πιστευω να καταλαβεις ποια ειμαι.
την βρηκα την σελιδα σας και αμεσως
ειδα το ποιημα σου.ειδες μια πολυ
ασχημη πλευρα της ζωης..υπαρχουν και ομορφες που σε περιμενουν!
μαζι μ'αυτες και οσοι σ'αγαπουν!

Ανώνυμος είπε...

καλη επιτυχια και απο μενα στις εξετασεις!!οταν καποιο ονειρο μας
το κατακταμε μεσα απο δυσκολιες
το χαιρομαστε και πιο πολυ!!
και σαν φιλη να μου δοθει το δικαιωμα να το χαρουμε μαζι και να
μπορεσω μετα απο τοσο καιρο να σ'
αγκαλιασω!